De stichting KNRM heeft ten doel het kosteloos doen verlenen van hulp en bijstand aan hen die voor de Nederlandse Kust in gevaar verkeren of in gevaar dreigen te raken. Sinds de oprichting in 1824 heeft de KNRM er voor gekozen dit te doen als zelfstandig opererende ongesubsidieerde instelling te doen. De Raad van Toezicht adviseert en houdt toezicht op het beleid van de directie en de algemene gang van zaken bij de KNRM.

De stichting KNRM heeft ten doel het kosteloos (doen) verlenen van hulp en bijstand aan hen die voor de Nederlandse kust – daaronder mede begrepen het IJsselmeer, de Waddenzee en al zulke overige gebieden als door het algemeen bestuur te bepalen – in gevaar verkeren of in gevaar dreigen te geraken, zomede al hetgeen met het vorenstaande verband houdt of daartoe bevorderlijk kan zijn”.

Het beleid op het gebied van de operationele inzetbaarheid van materieel, personeel en financiën is gestoeld op drie uitgangspunten:
1. kosteloze hulpverlening
2. uitgevoerd door vrijwillige bemanningsleden
3. gefinancierd uit vrijwillige bijdragen

De praktische uitwerking van de doelstelling – mensen redden - is de kerntaak van de KNRM, maar binnen de organisatie van de Redding Maatschappij gebeurt meer dan alleen het beantwoorden van noodsignalen.

Bestaansrecht
Het onderhouden van een goed georganiseerd reddingwezen is een internationale verplichting voor kuststaten. In Nederland is het ministerie van Verkeer en Waterstaat beleidsverantwoordelijk voor 'Search and Rescue” op zee en de ruime binnenwateren. De operationele leiding is gedelegeerd aan het Kustwachtcentrum in Den Helder. De KNRM voert Search and Rescue-taken uit onder de operationele leiding van het Kustwachtcentrum, met behoud van haar eigen verantwoordelijkheid en beslissingsbevoegdheid betreffende de inzet van reddingboten en waarborg van voldoende gereddencapaciteit langs de kust. Deze rolverdeling is vastgelegd in een convenant tussen de Kustwacht en de KNRM.